Little Holland

2005-03-03T12:06:00.000-08:00

sneeuw in NL

Other times in a Dutch soapopera

2005-03-01T11:06:00.000-08:00

Alweer een maand verder en nog een paar weken te gaan. 4 weken om precies te zijn. Dan is de onderzoeksperiode afgelopen. De drie maanden waren zeker te kort, vooral als ik naar mijn eigen onderzoek kijk. Natuurlijk kan je een goed stuk schrijven en lezers daar zeker mee boeien. Maar de druk van buitenaf is bij mij steeds groter geworden. Verwachtingen waar ik in die drie miezerige maanden niet aan kan voldoen. Tijdens mijn laatste interview begon mijn respondent zelfs te lachen toen ze naar de einddatum vroeg van mijn thesis. Het klinkt ook stom: 'Ehm...ja...in juni, is de bedoeling.' En dan is het al maart en je snapt er zelf nog steeds geen zak van. De vragen in je hoofd over je onderwerp groeien eerder dan dat ze afnemen. Misschien doe ik het wel helemaal verkeerd. Is mijn onderzoeksvermogen nihil, weet ik niet hoe je moet interviewen, is het misschien niet hetzelfde als theeleuten met net nieuw gemaakte vrienden.
De druk van mijn respondenten is dus groot. Iedereen wil weten hoe, wat en wanneer mijn onderzoek uitkomt. Eerst gooide ik het gewoon uit beleefdheid van hen. Ik bedoel ze zullen het toch niet menen? Tot ik vandaag mailtjes kreeg van mensen die ik niet eens ken. Of ik de resultaten wilde opsturen. Is even slikken, heel erg slikken. Want ik heb toch niks constructiefs gedaan in drie maanden? Drie maanden?!
Ik moet wel eerlijk zijn. Ik ben erg blij dat de drie maanden bijna over zijn. Ja, na mijn geratel hierboven klinkt dat tegenstrijdig, maar het is genoeg geweest. De heisa, het smeken, de ergernis, de onbegrip...net iets teveel tegelijk. Even wat anders is dan wel lekker. Jammer dat dat dan betekent dat je over het onderwerp drie maanden lang mag gaan schrijven. Ach, het hoort erbij.
Nou, nog even een kleine update van Nederland in maart 2005. Het kan allemaal niet vreemder. Het nieuws is een grote soap geworden en elke uitzending ervaar ik als een grote cliffhanger. Wat zal er morgen weer gebeuren? Zal Hirsi Ali een huis vinden? Wie gaat er dan echt uit eten met Geert Wilders voor €2000,- om zijn kas te spekken? Gaan er slachtoffers vallen door de treinconducteur met open tbc? En hoe zal het aflopen met de studenten die het Maagdenhuis bezetten in Amsterdam om betere studievoorzieningen af te dwingen? Als ze maar aan de politie weten te ontkomen net als de diamantdieven die de grootste internationale diamantenroof ooit hebben gepleegd op Schiphol. Ja, aan de buis gekluisterd dus.
Het lijkt net of ik de onderwerpen heb overdreven, maar het is allemaal waar. Dit speelt er nu in Nederland. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de lengte van het lid van Jort Kelder. Niemand die erop zit te wachten, maar ja als 'opinieblad' HP de Tijd zich ermee gaat bemoeien, dan moet het wel nieuws zijn. Of het nou ligt aan het feit dat je zelf ouder wordt en een mening ontwikkeld of aan het feit dat Nederland nu echt een gekke bananen republiek gaat worden (sorry Maxima, ik wil je graag houden), 1 ding is duidelijk...het zijn andere tijden. Ik wacht nog steeds op de dag dat ik wakker word en er een presentator voor mijn bed staat en zegt: 'Dit waren andere tijden en nu terug naar de onze...'

Politiek correct?..no thanks, we're Dutch

2005-02-05T03:59:00.000-08:00

Een nieuwe maand, een nieuw log. Het onderzoek gaat nog steeds goed, ondanks het feit dat ik nog geen Turkse ouders heb gesproken. Er zijn zoveel mensen met een mening omtrent het onderwerp, dat ik daar al een aardig boekwerk over kan schrijven. Opvallend is wel dat hoe langer ik doorga, hoe minder politiek correct ik word. Mensen die werkzaam zijn in de hulpverlening houden blijkbaar van hokjes denken en termen als allochtoon, buitenlander, Turk, Marokkaan, risico mensen, wisselen elkaar in snel tempo op. Soms lijkt het net of ik met Hans Teeuwen aan het praten ben. En ik? Ik doe lekker mee. Want ja, je moet je aanpassen aan je respondent. Soort mega-projectie. Ben dus ook benieuwd hoe ik zou reageren als ik onderzoek deed naar puntmutsen in Alabama in Amerika. Als ik uiteindelijk maar weer terug kan naar een normaal niveau, dan is het goed.
Ja en dan even kort het nieuws in Nederland. En wij maar denken dat de AIVD helemaal niks kan. Weten jullie nog dat de Antheunisstraat in Den Haag het centrum van terrorisme was? Nou blijkt vandaag dat de Nederlandse geheime dienst er alles aan heeft gedaan om de verdachten te plaatsen in die bewuste straat, in dat bewuste huis. Er is een nep-makelaardij opgezet waar de verdachten hun huis konden krijgen. En ja, toen zaten de broertjes W. er, in een huis dat helemaal volzat met afluisterapparatuur en andere gadgets om terrorisme tegen te gaan. Creepy, maar waar: Big Brother Balkenende is watching you!
Daarnaast lachen alle sportminded Nederlanders in hun vuistje. Heel veel wedstrijden in het Duitse competitie voetbal blijken namelijk doorgestoken kaart. Het web van corruptie wordt steeds groter en steeds meer scheidsrechters, voetbalspelers en officials blijken mee te hebben gewerkt met de Kroatische maffia. Duitsers voelen zich nu, begrijpelijk, genaaid. De voetbalbond schreeuwt: wir haben es nicht gewust! Maar de Duitse supporters willen nu hun geld terug. Allemaal begrijpelijk. Ook begrijpelijk dat wij daar dan even om lachen. Even...want nu is Belgie ook al begonnen met een onderzoek. En niks blijkt minder waar: daar zijn ook verdachte zaken. Dus hoe lang kunnen wij nog gniffelen? De verwachting is niet lang...want was de pot tussen FC Poldervogels en IJsselsteijn United niet heel erg onverwacht? En die 4 penalties bij de wedstrijd van PSV vorige week? Nog even lachen, maar straks als een boer met kiespijn.

A little bit of 'Athlete' helps...

2005-01-23T07:42:00.000-08:00

Het is nu zondag en in mijn mailbox staat de zoveelste afwijzing met betrekking tot mijn onderzoek. Op deze momenten vind ik het echt jammer dat ik niet in het buitenland zit. Had ik tenminste op het strand kunnen dubben over het onderzoek en hoe het gaat. Ik heb het gevoel dat ik de hele tijd moet interviewen, moet praten, moet vragen, maar misschien is dat wel allemaal overdreven. In de eerste paar weken had ik genoeg afspraken, maar je kan niet verwachten dat dit altijd zo is. Tenminste dat blijkt. Het komt en gaat.
Dus ik lees nu maar veel. Er is genoeg geschreven en dat is wel goed. Mijn kennis groeit en daarmee dus ook de wil om mensen te spreken. Dan weer een afwijzing krijgen is gewoon: klote. Terug naar de boeken dan maar. Er zit niks anders op.
Ja, je zou tv kunnen gaan kijken. Maar daar word je in Nederland alleen maar depressief van. Vorige week heeft een vrouw een tasjedief doodgereden. Moeilijk, en dan is de jongen ook nog een Marokkaan. Dus ja, het is weer gezellig in Nederland. Er het wordt weer zo opgeblazen door de media. Ik word er moe van. Het zou zo mooi zijn als we gewoon 3 weken geen nieuws zouden hebben. Gewoon geen kranten, geen journaal, helemaal niks. Wat een rust zou dat zijn. Ik dacht altijd dat de METRO en SPITS een goed idee waren, nu betwijfel ik dat eigenlijk. Je moet overal een mening over hebben, terwijl je dat misschien wel helemaal niet wil of kan. Zo vermoeiend...
Anyway. Dit is dus een redelijk down bericht. Het nieuwe album van Athlete (het depressieve broertje van Coldplay) helpt dan heerlijk om je zelfmedelijden te voeden. Een dagje bitchen en moanen mag best...als het maar bij die ene dag blijft.
Geef m van jetje, wherever you are...

Equal it goes loose!

2005-01-18T09:54:00.000-08:00

Ik heb mijn eerste gesprekken gehad met respondenten! Ok, niet te hard juichen, want het gaat niet om Turkse ouders. Om een beetje meer info te krijgen heb ik maar besloten om ook Nederlandse ouders te interviewen. En dat gaat heel makkelijk. Je trekt als het ware een blik ouders open en je bent zo een paar gesprekken verder.
Ik moet eerlijk bekennen, mijn eerste gesprek was heel vreemd. Het is heel confronterend om daar met iemand te zitten en als minkukel te gaan praten over een heel persoonlijk onderwerp: de opvoeding van iemands kinderen. Ja, dan voel je je dus een aardig lulletje rozenwater. Dat is dan ook, voor mij, ook meteen de keerzijde van antropologie: de arrogante houding. Als antropoloog luisteren we en begrijpen we alles. We snappen alles en kunnen ons inleven in iedereen. Jammer genoeg herken ik me daar niet in. Ik snap heel vaak helemaal niks en heb al een minimaal vermogen om me in te leven.
Het eerste gesprek verliep uiteindelijk verbazingwekkend goed. Ik had een uur gepland en ik kwam bijna drie uur later naar buiten. Met veel informatie en een aantal adressen voor mijn verdere carriere na mijn studie. De belangrijkste reden om niet naar het buitenland te gaan voor onderzoek was namelijk de kans om me naar binnen te werken in de wereld die mij interesseerd. Dus mijn onderzoek leidt niet alleen tot een geweldig verslag, maar hopelijk ook tot een baan.
Nog even in vleugelvlucht door het nieuws in Nederland. Ja,je kan er helemaal niet omheen vandaag: Ayaan is terug (de zin' the bitch is back' van de serie pittige tijden vliegt even door mijn hoofd). De vraag die nu dus wel blijft hangen: Wat gaat ze doen? Na 3 maanden Veluwe en een onthaal waar Bush jaloers op zal zijn, moet het echte werken beginnen. Dus vol spanning wacht Nederland. In ieder geval gaat ze Submission 2 zeker maken. Ik hoop maar dat het over donkere sexkelders gaat en iets met zwepen en partnerruil...of begrijp ik de titel nu verkeerd?!
En dan toch even eindigen op een positieve noot: Frist Bom is nog steeds de meest irritante man van Nederland. Gelukkig, nog een ding dat stabiel en constant is in deze gekke wereld...

Hoereren voor je onderzoek

2005-01-12T13:07:00.000-08:00

Als je als onderzoeker nog steeds geen respondent gevonden hebt voor je onderzoek, is er maar een ding dat je kan doen om je onderzoek levende te houden: zoveel mogelijk mensen spreken en conferenties/bijeenkomsten bijwonen over je onderwerp. Dat doe ik dus nu gretig. Jezelf profileren is bij dit soort gelegendheden ook belangrijk (je weet nooit wanneer je de persoon in kwestie nog tegenkomt) en dat heb ik op mijn vorige opleiding geleerd, dus ik zet mezelf graag te kijk.
Een tip bij het maken van afspraken en bezoeken van bijeenkomst is: niet bij nadenken 'wie of wat', gewoon doen! Via deze tactiek ben ik erg gerenomeerde mensen tegengekomen op het gebied van interculturalisatie (ja, het is een woord) waar ik van te voren niet op had gerekend. Het gesprek begon dan meestal met een verbaasde blik van mij en een luide 'OH' bij de introductie fase.
Soms gaat het allemaal ook wat minder goed. Vol goeie moed zat ik vanavond in de trein naar een lezing over beleving van aandoeningen gegeven aan de UVA. Ik blij, mijn onderwerp in een lezing! Daar aangekomen bleek het toch even anders en werd de steeds depressiever wordende wereldbevolking besproken, maar het was wel de Head of the Anthropology Department van Harvard, dus ja dan blijf je. En wat me dus altijd overkomt: ik noem het zelf counter-flabbergasting. Een soort van: ok, het zijn ook maar mensen dus. Ortner, Fernhout, Prince, en dus mister Kleinman. Allemaal maar mere mortals van vlees en bloed.
Na de lezing nog tijd voor borrel en misschien dan toch een persoonlijke vraag aan de godheid over mijn onderwerp? Nee, dus niet. Veel ja-knikkers en veel gepraat over Post-Tsunami Asia (ja er is een term voor). Dus ik druip af, maar niet voordat ik de coffeeshop wordt ingesleurd door een enthousiaste Duitse medetoehoorder van de goeroe. Leuk, maar misschien minder verstandig. Toch maar geprobeerd mijn onderzoek onder de aandacht te brengen: misschien kan ik wel een paar daagjes naar Duitsland, die schijnen een grote Turkse gemeenschap te hebben...
En voor alle mensen in het buitenland nog nieuws uit Nederland: nee, sinds Brad en Jennifer uit elkaar zijn, heerst er algehele rouw en hangt de endemol vlag halfstok...

112 met een zure nasmaak

2005-01-08T05:41:00.000-08:00

Alvast verontschuldigingen voor dit lange bericht. Soms moet je even wat kwijt ;)

Vanochtend liep ik vrolijk naar de supermarkt zoals elk ander burgelijk lid van de Nederlandse samenleving. Voor de deur zat een meisje met kaarsen. Die verkocht ze en de opbrengst zou in zijn geheel naar giro 555 gaan. Leuk, lief, aandoenlijk, toch liep ik door. In de supermarkt hingen allemaal affiches: " Fopsspenen, slabbetjes, luier inzameling voor giro 555. Uw supermarkt leeft mee met de mensen in Azie!". Apart, maar ok, moet kunnen. Bij de kassa staat een collectebus, voor de mensen in Sri Lanka. Voor me staan twee vrouwen af te rekenen. De een zegt tegen de kassajuffrouw: " Die kan zometeen wel weg. Ik denk dat iedereen wel gegeven heeft." De cassiere lacht schuchter en vraagt of er zegeltjes gewenst zijn.
Een uurtje later sta ik bij de balie van de sportschool. Of ik volgende week 3 uur wil sporten voor het goede doel. Giro 555, gok ik. "JA, natuurlijk!" is het antwoord. Ok het is nu officieel. Hoe vervelend en arrogant dit ook mag klinken in de oren van vele mensen: ik ben giro 555 moe!
Natuurlijk is het initiatief goed en moet iedereen geven. Maar er zijn grenzen. Donderdag stond de teller op 112 miljoen. 112 miljoen! Bang in de camera keken de bazen van de samenwerkende hulporganisaties. Wat moeten we met al dat geld?! Zo'n blik hadden ze. En ja het is heel veel geld. Vooral als je in de krant leest dat het binnen 2 jaar moet worden uitgegeven. Ik kan de adamsappelen van de bazen van de SHO al op en neer zien gaan bij het lezen van deze berichten. Artsen zonder Grenzen had van tevoren al aangegeven dat ze niet meer geld nodig hadden. Eerlijke organisatie, ik hoop dat mijn geld daar naartoe gaat.
En dan komt het geld van de overheid er nog bij. En als wij het misselijke opbied spelletje gaan meespelen, dan kan het nog leuk worden. Miljarden worden 'vrijgemaakt' voor de getroffen gebieden. Landen willen graag het meeste geven. Eerst zien dan geloven, zeg ik dan.
En hoe zit het met de landen zelf. Blijkbaar redden die zich wel redelijk. Sri Lanka boekt redelijk snel vooruitgang en met eigen initiatieven worden dorpen weer opgebouwd. Want ja, zij weten toch eigenlijk beter wat ze willen, dan al de hordes hulpverleners die er nu aankomen? Of zie ik dat verkeerd? Ambassadrice van het Rode Kruis F. Dessing benadrukt ook dat het indrukwekkend is hoe de lokale mensen ermee omgaan. Geef die mensen toch eerst een kans! Daarom begrijp ik de reactie van de regering in India wel: wij wilen geen hulp. Duidelijk, duidelijk bewust van alle voorwaarden die er verbonden zijn aan alle hulp en al het geld. Makelaarscontracten, bouwvergunningen, allemaal voor Westerse bedrijven.
En ben ik dan te kritisch? Ben ik de enige met dit klote commentaar en word ik zometeen afgeknald om mijn harde mening? Ik denk het niet. Aangezien er een dag na de grote inzamelingsactie bijna alle tv kanalen een kritisch geluid lieten horen over dit alles. Foute berichtgeving rampgebied, gulle gevers uit schuldgevoel, malafide hulporganisaties. Na de inzamelingsacties blijken opeens alle lijken uit de kast te worden gehaald. Timing? perfect!
Ach, ik hoop dat de 112 miljoen allemaal goed terecht komen en dat het gebied er ook echt binnen 2 jaar weer bovenop komt (here's praying Atjeh). Maar of giro 555 het overleeft? Komt die de Tsunami te boven? Dat betwijfel ik: giro 555 met een nasmaak...

Not so Little Holland...555

2005-01-06T13:43:00.000-08:00

Een week van onderzoek verder en al heel veel werk verzet. Vooral veel interviewen, veel praten, veel knikken en veel denken en analyseren. Live, telefonisch (geen aanrader, jongens, je wil nog weleens dingen verkeerd uitleggen...) en schriftelijk. En het werpt ook nog zijn vruchten af: ik heb misschien leden van mijn onderzoeksgroep gevonden! Niet te vroeg juichen, maar het zou toch leuk zijn...De vele gesprekken leiden natuurlijk ook weer tot meer vragen en een soort 'longing for more'. Denk dat jullie dat wel herkennen..

Het is wel hectisch in Nederland. Vol animo zit ik achter mijn laptop om van alles en nog wat op papier te zetten, maar je wordt toch al gauw afgeleid door de happening van het jaar: GIRO 555. De benefiet avond is gestart en Nederland heeft al meer geld verzameld dan ooit tevoren voor een goed doel. Een perfecte avond, zo blijkt. Alle parade paardjes van het Nederlandse volk staan in de rij (blijkbaar hoort de zanger van de Sheer hier ook bij) om geld in te zamelen en vooral geld van 'het volk' te vragen. Waar zal het eindigen? 100 miljoen? 120 miljoen? Ik moet eerlijk bekennen, ik ben het wel met Harry de Winter eens: laten we nou gewoon alles wat boven de 100 miljoen binnenkomt aan Darfur geven. Spread the love of zoiets.
Ja, alle heisa gaat jullie weer voorbij. Ook waarschijnlijk de plaatsvervangende schaamte voor "nee-ik-ben-op-vakantie-en-wil-niet-gestoord-worden-terwijl-ik-om-de-hoek-ben-van-de-ramp-plek-Remkes" en (laten we er niet omheen draaien) de wil om Nederlandse slechtse minister ooit toch wel weg te wieberen. Remkes kan nu echt niet meer...net zoals beenwarmers en van die ringen-dingen die van de traplopen.
Mede-studenten, ik heb vol genot en een tikje jaloezie (het ebt weg naarmate mijn eigen onderzoek vordert) en volg alles op de voet. Geef 'm van jetje...

Why?

2005-01-02T08:16:00.000-08:00

Beste mensen,

Ok, ok het is een beetje vreemd: De rest van de studenten van de opleiding Social & Cultural Anthropology zitten in het buitenland om hun masterthesis onderzoek te verrichten. Dat is ook de voornaamste reden om zo'n weblog te creeeren en bij te houden. Om de familie, vrienden en andere geinteresseerden op de hoogte te houden. Maar waarom zou ik zoiets doen als ik toch in Nederland blijf?
Ach, ik weet het eigenlijk ook niet. Een goede mentor zei ooit tegen mij: "Reflectie is heel belangrijk!" (persoonlijke communicatie L. Nencel 2004). Dus zie ik dit weblog als een manier van reflectie. Hoef ik later alleen nog een beetje te 'copy pasten' en ik heb alweer een groot deel van mijn scriptie af.
Een andere reden om dit weblog te starten is om mijn medestudenten een beetje op de hoogte te houden van maatschappelijke ontwikkelingen in Nederland. Als je in een kleihutje zit tussen de gieren en buffels, wil het Nederlandse nieuws je nog weleens ontgaan. Dat zal ik dan ook proberen hier bij te houden. Zo objectief mogelijk natuurlijk, achum...
Maar waar gaat mijn scriptie dan over? Autisme binnen de Turks Islamitische gemeenschap in Nederland. Tenminste dat hoop ik. Er is nog weinigs concreets, maar als het allemaal gaat rollen kun je het hier teruglezen. Dus ik zal zeggen: hou deze pagina in de gaten. En natuurlijk ook die van andere medestudenten all over the world (de adressen zijn me even ontgaan, maar die zoeken we even op, Astrid..)
Succes in ieder geval en tot schrijvens...